luuk

Ja hier wil ik maar eens lekker over mezelf gaan blaffen als jullie het niet erg vinden. Ik ben dus Luuk, ik luister ook naar Duck, de knapste, slimste en de liefste cairn van Utrecht, al blaf ik dan soms met een Brabantsaccent. Ik ben daar geboren en ben nu 10 jaar. Ik leef samen met een verwend poesje die me regelmatig bijt in mijn oren en staartje en twee caafjes, die ook niet de liefste zijn want die hangen graag in mijn snorretje. Ja ik heb het soms erg zwaar. Oh en laat ik vooral mijn mens niet vergeten, maar dat een verhaal apart dus daar begin ik niet aan. Ik ben niet helemaal gezond want op mijn derde werd er epilepsie geconstateerd, soms werd ik wat raar in mijn kop en deden mijn pootjes raar. Toen dat drie keer gebeurd was moest ik naar de dokter, daar kreeg ik pilletjes die de aanvallen moesten stoppen maar dat deden ze natuurlijk niet altijd. Ik heb die dingen geslikt tot mijn mens op rauwvoer overging in april van dit jaar. Gek genoeg stopte toen mijn aanvallen ook en na een half jaar is mijn mens na een maandje afbouwen gestopt met mijn pillen. Zonder dat mijn dokter dat wist want die was er tegen, maar mijn mens is eigenwijs en kent me beter dan de dokter. Ik heb 1 keer een aanval gehad vorige maand maar dat weegt niet op tegen de vele aanvallen met pillen, die ook nog eens mijn lever aan gort helpen. Dus in goed overleg met mij hebben we besloten om die niet meer te gebruiken. Goed genoeg over mijn ziekte, ik wil hier mijn belevenissen schrijven en dat zijn er heel wat.

Ik wil het eens over katten hebben vandaag, ik heb er 6 gekend in mijn leven en 3 daarvan zijn nog steeds in mijn leven. De eerste katten waren van mijn mens, Pom en muis. Jee wat waren die bang voor mij zeg, en waarom? Alleen omdat ik ze wat gymestiek gaf dagelijks en ik was een goede leraar hoor. Ze kregen hardloop les van me, ik holde gewoon achter ze aan. Ze zijn er oud mee geworden, de vierde poes was een opvangertje zoals mijn mens haar noemde en niet vooruit te branden, menn wat een luiwammes. En dan zijn er nog de katten van de ouders van mijn mens, Spooky en Flip, angst hazen . Na de laatste kat zei mijn mens, Nou Duck ik neem voorlopig maar geen poes met jou in huis want ze hebben geen leven bij jou. Ik dacht ja ja, dat duurt vast niet lang. Al met al duurde het drie jaar maar in die tussentijd kwamen er wel, een caafje, een hamstertje en nog een caafje. Dat hamstertje was leuk daar heb ik leuk mee gespeeld. Die had een soort bal waar die in liep. Ik heb er leuk mee gevoetbalt, Hams vondt het ook erg leuk, hij kwam tenminste steeds weer terug. En toen ineens ander half jaar terug, deed mijn mens erg geheimzinnig. Ik voelde aan mijn cairnkop dat er iets ging gebeuren maar wat? . Tja er was iets gaande, mijn mens liep maar aan me te vertellen dat ik een lief hondje moest zijn, nou vraag ik je dat ben ik altijd. Maar ondertussen snapte ik er niets van, tot ze een dagje met mijn hondenbench er van tussen ging. Ik dacht even er zal toch geen andere blaffer komen? Ik was er helemaal klaar voor, ik dacht kom maar op blaffer, ik zal je wel even laten zien wie hier de baas is. Mijn mens kwam weer thuis, zei tegen mij, je weet het hè Duck, lief zijn. Mijn haren stonden recht overeind, pootjes strak onder mijn lijf. Mijn mens deed het deurtje open en.............ik zag niets En toe ineens kwam er een heel klein harig mini poesje uitlopen, ik viel bijna van mijn pootjes van verbazing. Mijn mens zei dit is poes, lief zijn want jij bent nu zijn moeder. Pffff blafte ik, ben toevallig wel een vent. Ik dacht oké ik zal eens even kijken hoe hard het beest kan rennen, dan weet ze direct wie hier de baas is. Tsss wat viel dat tegen zeg, het mormel was totaal niet onder de ondruk van me, sterker nog voor ik het wist hing ze in mijn staart. Nou daar was ik mooi klaar mee. wordt vervolgd Luuk

Statistieken
Hits vandaag: 1 Hits totaal: 4930	Aantal logs: 3 Aantal reacties: 0	Mail beheerder